Siemka, ja dla odmiany mam 23 lata i stomię od miesiąca, problemów z nią znaczących jeszcze nie miałam, może dlatego, że przeszkolono mnie już w szpitalu jak prawidłowo o nią zadbać. Fizycznie dochodzę do siebie po operacji(usunięcie jelita grubego z powodu colitis), czasami jeszcze mnie coś tam ciągnie i szczypie, ale to już pikuś. Jem wszystko, nie miewam problemów gastrycznych no chyba że zwiększona ilość gazów po słodyczach i napojach gazowanych. Stan psychiczny od początku był bardzo dobry i nie jest to żadna ściema dla tych którzy mają załamkę, wolę mieć stomię niż męczyć sie z bólu czy, nie żyć... Mam dwójkę wspaniałych dzieciaczków, kochanego męża i cudownych rodziców - widzieć ich radość gdy jestem "na nogach" i o własnych siłach robię czynności których jeszcze przed operacją nie miałam siły wykonywać jest naprawdę-bezcenne. Nie mogę słuchać gdy ktoś bredzi o tym że to nie jest normalne życie i że jest do "d", wybacz Zuza, ale powinnaś jak najszybciej wziąć się w garść bo zrobiła się z Ciebie zrzędząca emerytka, a w twoim wieku to raczej porażka. Służę radą i pomocą wszystkim którzy nie mogą się pogodzić ze swoim Jelitkiem, może jestem początkującym stomikiem ale w kwestii dobrego samopoczucia mam wiele do zaoferowania :) Życzę optymizmu i dziękuję Oli że to wstawiła na swojego bloszka.

Sorry to nie miał być komentarz do tego postu hihi :)

jestem stomiczka od kilku miesiecy ale nie widze w tym jakiejsc tragedi mimo ze nie lubie jej zbytni bo co w niej lubiec...ale ciesze sie ze zyje...glowy do gory,bywaja gorsze rzeczy...